ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΝ ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;Σχέδιο κατοίκησης των 28 νησίδων στο Αιγαίο – Πώς και ποιοι θα το υλοποιούσαν

Το σχέδιο για κατοίκηση των 28 μικρών νησιών του Αιγαίου αλλά πάντα επίκαιρο και ενδιαφέρον γιατί εξυπηρετεί εθνικούς σκοπούς. Δύο φορές στο παρελθόν επιχειρήθηκε να εφαρμοστεί και σε ένα βαθμό υλοποιήθηκε, αλλά πάντα προκαλούσε τις αντιδράσεις των Τούρκων και σε δύο περιπτώσεις «πάγωσε».

Aποκαλύπτoυμε το σχέδιο αυτό, όπως και τα νησιά στα οποία η Ελλάδα θέλει να γίνουν κατοικήσιμα προκειμένου να κοπεί ο βήχας των Τούρκων και να διασφαλιστεί η ελληνική κυριαρχία και βεβαίως η ΑΟΖ.

Τελευταία φορά που το σχέδιο αυτό τέθηκε σε εφαρμογή ήταν επί κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή. Με υπουργό Εξωτερικών τον Πέτρο Μολυβιάτη και υπουργό Εθνικής Άμυνας τον Σπήλιο Σπηλιωτόπουλο άρχισαν να γίνονται κινήσεις από πλευράς Ένοπλών Δυνάμεων προκειμένου να δημιουργηθούν σε νησιά όπως η Κίναρος, οι Ανθρωποφάγοι, το Φαρμακονήσι, η Στρογγύλη, η Ρως στρατιωτικά φυλάκια ή να ενισχυθούν αυτά που ήδη υπήρχαν με επιπλέον δυνάμεις και να ανοίξει ο δρόμος για την τοποθέτηση κατοίκων με παραχώρηση οικοπέδου και οικίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Ρώς που ενώ εκεί βρίσκονταν η «Κυρά της Ρώ» Δέσποινα Αχλαδιώτη, όταν πέθανε, το 1982 το σπίτι της ανακαινίσθηκε (σήμερα μένει ο αξιωματικός υπηρεσίας του φυλακίου) και εν συνεχεία δημιουργήθηκαν και νέα κτίσματα ως στρατιωτικά φυλάκια, όπως και ένα λιμανάκι να δένουν τα σκάφη που μεταφέρουν την τροφοδοσία, αλλά κυρίως τοποθετήθηκε δίπλα στον τάφο της «Κυράς της Ρω» ένας μεγάλος ιστός με τσιμεντένια βάση στην οποία υψώνεται καθημερινά η ελληνική σημαία.

Άλλη περίπτωση είναι αυτή στην Κίναρο. Από το 2000 διαμένει στο νησί η Ειρήνη Κατσοτούρχη, αφότου πέθανε ο σύζυγος της το 2013. Είναι η γυναίκα που πρώτη εντόπισε τα συντρίμμια του μοιραίου ελικοπτέρου που κατέπεσε πριν ένα χρόνο με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τρία στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού.

Στη Στρογγύλη υπάρχει στρατιωτικό φυλάκιο όπως και φάρος με στελέχη του Στρατού και του Ναυτικού. Άλλα νησιά που ήταν στο πρόγραμμα κατοίκησης ήταν τα Τακμάκια ή Τομάρια ανοικτά της Λέσβου, ο Πασάς και η Βάτη δίπλα στη Χίο, η Καλόλιμνος που είναι δίπλα στην Κάλυμνο, η Νήμος (Δωδεκάνησα), η Σάρια στην Κάρπαθο, η Γαυδοπούλα και βεβαίως η νήσος Παναγιά δίπλα στις Οινούσσες.

Στο νησί Παναγιά που έχει μπει στο στόχαστρο των Τούρκων με συνεχείς υπερπτήσεις και παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου αλλά και των χωρικών υδάτων με εντολή του υπουργού Εθνικής Άμυνας Πάνου Καμμένου τοποθετήθηκε στρατιωτικό φυλάκιο. Η απόφαση αυτή ελήφθη πέρυσι το Πάσχα, όταν οι υπηρεσίες του Πενταγώνου αντιλήφθηκαν πώς οι Τούρκοι ετοιμάζουν απόβαση. Οι Τούρκοι επίσης αμφισβητούν το καθεστώς πολλών ακόμη νησιών με στρατιωτικές ενέργειες.

Το σχέδιο ωστόσο για την κατοίκηση των 28 νησιών του Αιγαίου που υλοποιούσε η κυβέρνηση Καραμανλή «πάγωσε» στη συνέχεια ο Γιώργος Παπανδρέου (είχε στο νου του να ανοίξει τον δρόμο στο ΔΝΤ και να βάλει τη χώρα στο καταστροφικό μνημόνιο), όπως έπραξε και ο Κώστας Σημίτης, δίδοντας το δικαίωμα στην Τουρκία να μιλάει για «γκρίζες ζώνες».

Και λέμε πως ματαιώθηκε από τον Κώστα Σημίτη, καθώς η αρχική σύλληψη του σχεδίου ήταν περίπου το 1994, όταν υφυπουργός Εθνικής Άμυνας ήταν ο Μανώλης Μπεντενιώτης και υπουργός Εξωτερικών ο Κάρολος Παπούλιας. Τότε το σχέδιο προέβλεπε την κατοίκηση σε πρώτη φάση 18 μικρών νησιών του ανατολικού Αιγαίου.

Συγκεκριμένα, το 1994 ο τότε υφυπουργός Άμυνας Μανώλης Μπεντενιώτης προχώρησε στην υλοποίηση ενός έξυπνου σχεδίου που είχε εκπονήσει ο ίδιος, που μάλιστα είχε τύχει της επιδοκιμασίας του τότε πρωθυπουργού, αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου, του τότε υπουργού Εξωτερικών Κάρολου Παπούλια και βεβαίως του τότε υπουργού Άμυνας Γεράσιμου Αρσένη.

Το σχέδιο προέβλεπε την τακτική επίσκεψη εθελοντών, μελών του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολών Υπαξιωματικών Πολεμικού Ναυτικού με υλικά και γεννήτριες σε βραχονησίδες του Ανατολικού Αιγαίου και των Δωδεκανήσων, προκειμένου να στήσουν σιδερένιο υψηλό κοντάρι όπου θα υψωνόταν μεγάλου μεγέθους ελληνική σημαία, να κτίσουν από ένα παρεκκλήσι σε κάθε νησί και να φυτέψουν δέντρα και φυτά που θα μπορούσαν να ευδοκιμήσουν σ’ αυτές τις περιοχές, με βάση μελέτη του υπουργείου Γεωργίας εξειδικευμένη για κάθε νησί!

Παράλληλα στις βραχονησίδες θα εγκαθιστούσαν και ζώα ή πουλιά από αυτά που θα μπορούσαν να αναπαραχθούν και να επιβιώσουν, δημιουργώντας μια έντονη παρουσία μοναδικών οικοσυστημάτων. Σε ορισμένα νησιά, όπου υπήρχαν φυλάκια του Στρατού, έγιναν εκτεταμένες επισκευές, ενώ επισκευάστηκε και το σπίτι της κυράς της Ρω.

Το σχέδιο το εκτελούσε ο συγκεκριμένος Σύνδεσμος Αποστράτων μαζί με άλλους εθελοντές και τη συνδρομή του Πολεμικού Ναυτικού, που τους διέθετε το ΠΓΥ «Έβρος» (πλοίο μεταφοράς πυρομαχικών και γενικών υπηρεσιών).

Τα υλικά τα συγκέντρωναν από δωρεές και η όλη επιχείρηση τύχαινε μεγάλης προβολής από τα τοπικά και αθηναϊκά ΜΜΕ, καθώς ήταν κάτι πρωτοποριακό, πολύ ενδιαφέρον και με προφανή εθνικό στόχο.

Η εξέλιξη όμως του προγράμματος ήταν ακόμα πιο προχωρημένη: Ο Μ. Μπεντενιώτης ανακοίνωσε ότι όποιοι ήθελαν θα μπορούσαν να κατοικήσουν τα νησιά αυτά με αντιπαροχή μια κατοικία που θα τους διασφάλιζε η Πολιτεία.

Αυτό είχε τεράστιο αντίκτυπο ακόμα και στο εξωτερικό. Μάλιστα πολλοί ομογενείς, από τις ΗΠΑ κυρίως, ενδιαφέρθηκαν να πάρουν μέρος στο πρόγραμμα, ενώ ένας καλλιτέχνης ονόματι Ναυρίδης πήγε και κατοίκησε στη Ρω!

Τόση έκταση πήρε το θέμα αυτό στις ΗΠΑ που ασχολήθηκε ακόμα και το CNN, στο οποίο έκανε εκτενή αναφορά για το σχέδιο ο Μ. Μπεντενιώτης!

Το πρόγραμμα, με ευθύνη του τότε υφυπουργού Άμυνας, είχε ετοιμαστεί για να υποβληθεί στην ΕΕ ώστε να τύχει και κοινοτικής χρηματοδότησης.

Ενώ όμως ο Μ. Μπεντενιώτης επρόκειτο να προωθήσει τον πλήρη φάκελο στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας για να προωθηθεί στην ΕΕ, όταν το 1996 μετατέθηκε στο υπουργείο αυτό ως υφυπουργός και μάλιστα αρμόδιος για τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις, τον φάκελο δεν τον βρήκε πουθενά…

Η πρώτη φάση του σχεδίου αφορούσε 18 νησιά. Τα πιο γνωστά από αυτά ήταν τα Τακμάκια ή Τομάρια ανοικτά της Λέσβου, ο Πασάς και η Βάτη που είναι δίπλα από τη Χίο, η Στρογγυλή στα Δωδεκάνησα, η Καλόλιμνος που είναι δίπλα στην Κάλυμνο, η Νήμος (Δωδεκάνησα), το Φαρμακονήσι, η Σάρια στην Κάρπαθο, η Γαυδοπούλα και από τα κατοικημένα τα Αντικύθηρα και η Γαύδος.

Η πρώτη επίσκεψη των εθελοντών με το ΠΓΥ «Έβρος» έγινε τον Ιούνιο του 1994 στη Ρω. Εκεί επισκευάστηκε το σπίτι της κυράς της Ρω, στήθηκε ένας μεγαλύτερος ιστός για τη σημαία σε τσιμεντένια στέρεη βάση, κατασκευάστηκε παρεκκλήσιο, πρόχειρο δίκτυο ύδρευσης και φυτεύτηκαν δέντρα.

Οι επισκέψεις στα νησιά συνεχίστηκαν όλο τον χρόνο και τον επόμενο. Το σχέδιο είχε ενθουσιάσει τους πάντες. Τα διεθνή ΜΜΕ το χαρακτήρισαν μεγαλοφυές, ενώ ο κόσμος στα ακριτικά νησιά το είχε αγκαλιάσει.

Όταν είχε γίνει το πρώτο ταξίδι, στην επιστροφή στον Πειραιά είχε διοργανωθεί ειδική τελετή για τον κατάπλου του «Έβρος», στην οποία μετείχαν πολλοί επώνυμοι και βέβαια ο εμπνευστής του σχεδίου που ήταν και είναι βουλευτής της Αʼ Περιφέρειας Πειραιά. Η συνέχεια με την κατοίκηση των νησιών θα ήταν πολύ πιο εντυπωσιακή.

Εκατοντάδες φάκελοι με αιτήσεις ενδιαφερομένων να κατοικήσουν στις βραχονησίδες, έφταναν στο γραφείο του Μ. Μπεντενιώτη.
Ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου παρακολουθούσε την εφαρμογή του σχεδίου και ενθάρρυνε τον υφυπουργό να το συνεχίσει και βέβαια και ο προϊστάμενός του υπουργός Γεράσιμος Αρσένης.
Αν το σχέδιο ολοκληρωνόταν, μια και είχε πενταετή περίοδο εφαρμογής, δηλαδή θα έφτανε μέχρι το 2000, τα οφέλη για τη χώρα μας στον διπλωματικό τομέα θα ήταν τεράστια. Κατ’ αρχάς δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει κανένας το εύρος της υφαλοκρηπίδας τους, όταν μάλιστα είχαν έστω και έναν μόνιμο κάτοικο. Επίσης δεν θα μπορούσε η Άγκυρα να διανοηθεί να θέσει θέμα «γκρίζων ζωνών» σε κατοικημένα νησιά ή σε νησιά με ελληνική παρουσία (εκκλησίες, σημαίες, καλλιέργειες, πρόχειρα λιμάνια κ.ά.).

Όμως από τις αρχές του 1996, μόλις ο Σημίτης ανέλαβε πρωθυπουργός (στις 18 Ιανουαρίου), το σχέδιο άρχισε να μαραζώνει και σε λίγες μέρες είχε… εξαφανιστεί! Ο Σημίτης στην κυβέρνησή του έβαλε τον Μπεντενιώτη υφυπουργό στο Εθνικής Οικονομίας.

Για να μη φανεί δε ότι τον έβγαλε από το Άμυνας λόγω της εποίκισης των βραχονησίδων (σχετικά με την οποία οι τουρκικές εφημερίδες είχαν αναγγείλει ότι σε αντίδραση προς τα έργα υποδομής των Ελλήνων το τουρκικό πολεμικό Ναυτικό ετοιμαζόταν να τις «χαρτογραφήσει πλήρως»), κατήργησε τη μία θέση υφυπουργού, αφού ήδη στην άλλη ήταν υφυπουργός ο πτέραρχος Ν. Κουρής. Έτσι μετακινήθηκε στο υπουργείο της οδού Νίκης. Κατά συνέπεια το σχέδιο ατόνησε, δεν προχώρησε και τελικά έσβησε! Προς μεγάλη χαρά της Τουρκίας που ήδη είχε θέσει θέμα. Λίγο αργότερα ήρθαν τα Ύμια, οι «γκρίζες ζώνες».
Αν το σχέδιο είχε υλοποιηθεί, ίσως να μην είχαν δημιουργηθεί τα ίμια και οι «γκρίζες ζώνες».
Χαρακτηριστικό του μένους που είχαν οι άνθρωποι που ανήκαν στον «σκληρό πυρήνα» του Σημίτη κατά του προγράμματος -που φαίνεται ότι κάποια σχέδια τους χάλαγε- είναι το γεγονός ότι υπουργός της πρώτης κυβέρνησης του μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου πρωθυπουργού, στο Υπουργικό Συμβούλιο της 30/5/1996 είχε πει κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης στον Μ. Μπεντενιώτη:

«Αν δεν είχες κάνει αυτές τις… ιστορίες δεν θα είχαμε φτάσει σήμερα εδώ»! (σ.σ.: εννοώντας την τραγωδία στα Ύμια). Να σημειώσουμε ότι κάποιοι υπουργοί της τότε κυβέρνησης Σημίτη πετούσαν… μπηχτές στον Μ. Μπεντενιώτη για την έκταση που είχε πάρει το σχέδιό του στο CNN και του έλεγαν ότι είχε βρει την ευκαιρία να… προβληθεί. Αυτό δείχνει ότι ακόμα και μετά 6 μήνες από το… θάψιμό του, το σχέδιο ακόμα… ενοχλούσε!

Γιατί όμως; Οι πολέμιοί του τι δεν ήθελαν να γίνει; Ποια δικά τους σχέδια χάλαγαν; Οι πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής, που υλοποίησαν και ανέδειξαν το σχέδιο, ο Μ. Μπεντενιώτης, ο Κ. Παπούλιας, ο Γ. Αρσένης, ο Αντώνης Κοτσακάς (ως υπουργός Αιγαίου τότε το είχε στηρίξει αποφασιστικά) δεν μιλούν. Τα γεγονότα όμως που ακολούθησαν, δηλαδή τα Ύμια, οι ευχαριστίες του Σημίτη στις ΗΠΑ κ.λπ. εξηγούν ίσως γιατί το σχέδιο ενόχλησε τόσο. Κάποτε βέβαια όλα θα πρέπει να βγουν στο φως. Για να αποκαλυφθεί άλλη μία σκοτεινή πλευρά της σύγχρονης ιστορίας μας…

Η κρίση στα Ίμια ωστόσο και η εθνική ταπείνωση τον Ιανουάριο του 1996 με τους χειρισμούς Σημίτη και Πάγκαλου έβαλαν στο συρτάρι το σχέδιο αυτό, όπως και πολλά άλλα. Οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις αποχώρησαν από την περιοχή των Ιμίων, αφού χάθηκαν στα παγωμένα νερά του Αιγαίου τρεις Έλληνες αξιωματικοί με τη συμφωνία «no ships, no troops, no flags» και το ευχαριστώ του Σημίτη στους Αμερικάνους από το βήμα της Βουλής.

Το αρχικό σχέδιο λοιπόν προέβλεπε την τακτική επίσκεψη εθελοντών, μελών του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολών Υπαξιωματικών Πολεμικού Ναυτικού με υλικά και γεννήτριες σε βραχονησίδες του Ανατολικού Αιγαίου και των Δωδεκανήσων, προκειμένου να στήσουν σιδερένιο υψηλό κοντάρι όπου θα υψωνόταν μεγάλου μεγέθους ελληνική σημαία, να κτίσουν από ένα παρεκκλήσι σε κάθε νησί και να φυτέψουν δέντρα και φυτά που θα μπορούσαν να ευδοκιμήσουν σ’ αυτές τις περιοχές.

Παράλληλα, στις βραχονησίδες θα εγκαθιστούσαν και ζώα ή πουλιά από αυτά που θα μπορούσαν να αναπαραχθούν και να επιβιώσουν, δημιουργώντας μια έντονη παρουσία μοναδικών οικοσυστημάτων. Το σχέδιο ήταν πολύ καλό και προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον από Έλληνες του εξωτερικού που ήθελαν να επιστρέψουν στην πατρίδα και να χτίσουν ένα σπίτι σε ελληνικό έδαφος.

Και η Ειρήνη Κατσοτούρχη με τον σύζυγο της όταν εγκαταστάθηκαν στην Κίναρο είχαν φύγει από την μακρινή Αυστραλία, όπως επίσης πολλοί Έλληνες που επέστρεψαν στα νησιά του Αιγαίου. Ακόμη και στο Καστελόριζο τα περισσότερα σπίτια τα έχουν Έλληνες του εξωτερικού που ζουν είτε στις ΗΠΑ, είτε στην Αυστραλία, είτε στην Ευρώπη.

Leave A Reply

Your email address will not be published.

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More